Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011

Την έξοδο από το ευρώ “δείχνει” στην Ελλάδα ο Ζισκάρ Ντ’ Εστέν

Τα έχουμε πει χιλιάδες φορές αμήν και πότε
 
μας έχουν κατατάξει στο περιθώριο. Τώρα στο περιθώριο έχουμε και τον Β. Ζ.Ντεστέν. Από εδώ  καθιστά την κοντόθωρη ελληνική πολιτική τάξη αποκλειστικά υπεύθυνη της δολοφονίας  ενός ολόκληρου λαού.

Πολύ δύσκολα θα φύγει ο Γιώργος


Πλανώνται πλάνην οικτράν όσοι νομίζουν ότι ο Γιώργος Παπανδρέου θα εγκαταλείψει οικειοθελώς την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ. Η πρωτοφανής για αρχηγό του ΠΑΣΟΚ καταβαράθρωση της δημοτικότητάς του που καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις και η εξαιρετικά χαμηλή αποδοχή του ως προέδρου του κόμματος από τα ίδια τα μέλη του δεν συνιστούν κατά κανέναν τρόπο λόγο αποχώρησής του από την ηγεσία για τον ίδιον. Αντιθέτως, η προσωπική στρατηγική του Γ. Παπανδρέου αποσκοπεί αποκλειστικά και μόνο στην παραμονή του στον αρχηγικό θώκο του κυβερνώντος κόμματος πάση θυσία μέχρι τις εκλογές.

Ο εργάτης και ο αστός.


«Ο Αστός δεν έχει καμία μεταφυσική αξία, τα μετράει όλα με έναν ωφελιμίστικο τρόπο. Ο Αστός θέλει να πάρει όσο πιο πολλά μπορεί από τη ζωή και να δώσει όσο το δυνατόν λιγότερα. Πάνω από όλα ο Αστός αντιπροσωπεύεται από τον ανθρώπινο τύπο που φοβάται τη ζωή και που είναι ανίκανος να δράσει ιστορικά. Ο Αστός αποφεύγει κάθε σχέση με το αποφασιστικό, τη δημιουργική δράση. Ο πόλεμος και η αγάπη, η φύση και ο θάνατος, όλες οι στοιχειώδεις δυνάμεις είναι "παράλογες" γι'αυτόν... Ο Εργάτης και ο Αστός είναι τόσο διαφορετικοί όσο η αυγή και το σούρουπο.»

Alain de Benoist


Τα περισσότερα από τα δεξιά ή μιλιταριστικά κινήματα έχουν στηριχθεί λανθασμένα σε μια επανάσταση της μεσαίας τάξης. Νομίζουν ότι με την μεγάλη φορολογία, την έξαρση της εγκληματικότητας την έκλυση των ήθων, κλπ, κάποια στιγμή η μεσαία τάξη θα επαναστατήσει για να ανατρέψει το Σύστημα.

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011

Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Αναρτήθηκε από τον/την ΛΑΚΕΔΑΙΜΩΝ στο 04/10/2011
 
 
 
 
 
 
3 Votes

Γράφει : ο Μελέτης Μελετόπουλος*
        Το πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε προφανή και πρωτοφανή δυσαρμονία με το λαϊκό αίσθημα. Η εμπιστοσύνη της κοινωνίας προς τα κόμματα έχει καταρρεύσει. Το κοινωνικό συμβόλαιο διαρρηγνύεται βίαια.
   Η  κυβέρνηση, αφού κατέκτησε την εξουσία με ένα πελώριο ψεύδος («λεφτά υπάρχουν»), έχει στραφεί με μανία εναντίον της κοινωνίας, την οποία κατακρεουργεί  προκειμένου να περισώσει τα ολιγαρχικά της προνόμια. Η άγρια φορολογική επιδρομή, που αναιρεί την ίδια την έννοια της μικρομεσαίας ιδιοκτησίας, είναι το υποκατάστατο της περικοπής δαπανών. Η τρόϊκα δεν ζήτησε φορολογική εξόντωση των μικρών και μεσαίων στρωμάτων, των επιχειρήσεων και των ιδιωτών, η κυβέρνηση την επέλεξε, αρνούμενη να προβεί σε οιαδήποτε σοβαρή περικοπή δαπανών. Αλλά περικοπή δαπανών σημαίνει κλείσιμο των κομματικών εκτροφείων των ΔΕΚΟ, μείωση των υπέρογκων απολαυών των χρυσοκάνθαρων δημοσίων υπαλλήλων, κλείσιμο κάποιων από τα 25(!) πανεπιστήμια όπου βολεύθηκαν οι οργανικοί ψευδοδιανοούμενοι φίλοι των κομμάτων εξουσίας (και της ψευδοανανεωτικής αριστεράς), σημαίνει περικοπή της κρατικής επιχορήγησης στα κόμματα, κατάργηση των προνομίων της ολιγαρχίας και φυσικά είσπραξη του φόρου από μεγαλοσχήμονες διαπλεκόμενους ολιγάρχες,  φίλους των πολιτικών της Μεταπολίτευσης.  Όχι μόνον αυτά δεν έγιναν, αλλά, σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της Τραπέζης Ελλάδος, το τελευταίο εξάμηνο η κυβέρνηση αύξησε τις δαπάνες και προσέλαβε 24.000 δημοσίους υπαλλήλους(!).
    Η αντιπολίτευση αδυνατεί να λειτουργήσει ως εναλλακτική λύση. Όχι μόνον σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις είναι ανίκανη να απορροφήσει την δυσαρέσκεια (η οριακή άνοδός της οφείλεται στην κατάρρευση της κυβέρνησης, ενώ σε απόλυτους  αριθμούς η αντιπολίτευση παραμένει καθηλωμένη σε ποσοστά της τάξεως του 18-20 %). Αλλά και ουδείς εμπιστεύεται ως σοβαρό ενδεχόμενο διακυβέρνησης την «ηγετική ομάδα» που διαμόρφωσε ο Α. Σαμαράς  με δευτερεύοντα πρόσωπα της οικτρής διακυβέρνησης Καραμανλή.
     Οι επαναστατικές φαντασιώσεις της Αριστεράς, που μόλις αποκατέστησε τον άνθρωπο που προκάλεσε έναν εμφύλιο πόλεμο (και που στο τέλος διαγράφηκε από τις τάξεις του ΚΚΕ  ως πράκτορας)  Νίκο Ζαχαριάδη, αν δεν είναι γραφικές και εξωπραγματικές ,πάντως θεωρούνται απαράδεκτες και επικίνδυνες από την τεράστια πλειοψηφία του Ελληνικού λαού. Η μετατροπή της Ελλάδας σε σοβιετική δικτατορία, που απεφεύχθη με ποταμούς αίματος το 1944-9, ασφαλώς είναι γελοίο και να την φαντάζεται κανείς έστω και ως υποθετικό ενδεχόμενο είκοσι χρόνια μετά την παταγώδη αποτυχία και κατάρρευση του κομμουνισμού στην Σοβιετική Ένωση και την Ανατολική Ευρώπη και την μετατροπή της Κίνας σε καπιταλιστική υπερδύναμη.
    Συνολικά το πολιτικό σύστημα έχει αποκοπεί από την κοινωνία, όπως δείχνουν τα τεράστια ποσοστά απαξίωσης στις δημοσκοπήσεις και βεβαίως  οι συνεχείς και πρωτοφανείς διαδηλώσεις, οι προπηλακισμοί των πολιτικών προσώπων, τα μέτρα φρούρησης που ταιριάζουν σε τριτοκοσμικά δικτατορικά καθεστώτα. Η τυπική λειτουργία του κοινοβουλίου δεν συνεπάγεται ουσιαστική δημοκρατική ζωή και η διεξαγωγή εκλογών με συμμετοχή του ημίσεως του εκλογικού σώματος θέτουν σοβαρό ζήτημα όχι τυπικής νομιμότητας αλλά ουσιαστικής νομιμοποίησης του κοινοβουλευτικού καθεστώτος της Μεταπολίτευσης.
    Για πρώτη φορά μετά την εκτροπική περίοδο 1965-1974 υπάρχει τόσης μεγάλης έκτασης συζήτηση για την νομιμότητα της εξουσίας. Αμφισβητείται από έγκυρους συνταγματολόγους (τους πανεπιστημιακούς  δασκάλους μάλιστα των συνταγματολόγων υπουργών Βενιζέλου, Λοβέρδου κλπ.) η νομιμότητα των διαφόρων εξοντωτικών μέτρων ,εκτάκτων εισφορών, τελών μέσω ΔΕΗ, αναδρομικών πληρωμών, της παραβίασης της αρχής της αναλογικότητας και της φοροδοτικής ικανότητας στην φορολογία, της κατάργησης των κοινωνικών δικαιωμάτων, του ίδιου του μνημονίου. Η υπερψήφιση διαφόρων μέτρων από την Βουλή δεν σημαίνει αυτομάτως την συνταγματικότητά τους.
    Το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης οδηγεί τώρα την χώρα στην χρεωκοπία, στον εξευτελισμό και στον διεθνή διασυρμό, στην πλήρη αποικιοποίηση, εξωθεί την νεολαία στην μαζική φυγή στο εξωτερικό, την εθνική ακεραιότητα και αξιοπρέπεια στο βάραθρο.
    Το δε καταπληκτικό είναι η παντελής απουσία παραιτήσεων. Μετά από δύο χρόνια τραγικής αποτυχίας, με βαρύτατες συνέπειες για το σύνολο του Ελληνικού λαού, δεν βρέθηκε ένας αξιωματούχος του κράτους, πρωθυπουργός, υπουργός, υφυπουργός κλπ., να αναλάβει την ατομική έστω ευθύνη του για τα οικτρά αποτελέσματα της κυβερνητικής πολιτικής και να υποβάλει την παραίτησή του.
    Εξωθείται υπ’ αυτές τις συνθήκες η κοινωνία των πολιτών να απαιτήσει, μέσα σε συνθήκες χάους, την αυτοπροστασία της. Το 1843, το 1909, το 1922, το 1974 ο Ελληνικός λαός ανέλαβε τις ευθύνες του, ανέτρεψε με  συλλογικές, γνήσια λαϊκές και αυθόρμητες  διαδικασίες την φαυλοκρατία, ανέδειξε νέους, δημοκρατικούς θεσμούς και νέα, άξια ηγεσία, διέσωσε την αξιοπρέπειά του και εξασφάλισε την επιβίωσή του.
    Σήμερα, το περισσότερο που μπορεί να πράξει το πολιτικό κατεστημένο της Μεταπολίτευσης είναι να εξασφαλίσει την ευθανασία του, παραδίδοντας με ψήφο εμπιστοσύνης την διακυβέρνηση της χώρας σε μία κυβέρνηση προσωπικοτήτων και αποχωρώντας οριστικά από το προσκήνιο. Σε μία κυβέρνηση προσώπων που δεν θα προκύπτουν από τα κομματικά φυτώρια της Μεταπολίτευσης, δεν θα έχουν πελατειακές δεσμεύσεις, σκοτεινό παρελθόν, μαύρο χρήμα και εγνωσμένη ανικανότητα. Σε μία κυβέρνηση έντιμων και ικανών πολιτών, ηθικά απρόσβλητων, που θα λάβει άμεσα τα απαιτούμενα μέτρα για την διάσωση της Πατρίδας, θα αποκαταστήσει τον νόμο και την δικαιοσύνη, θα τιμωρήσει τους υπεύθυνους της εθνικής συμφοράς και θα προκηρύξει δημοψήφισμα για την κατάργηση του ολιγαρχικού, διαπλεκόμενου κοινοβουλευτισμού ,την αλλαγή του Συντάγματος και την εγκαθίδρυση μίας υγιούς και αποτελεσματικής προεδρικής δημοκρατίας.
 .
 *ο Mελέτης Η. Μελετόπουλος είναι  Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών   Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης
http://tonoikaipnevmata.wordpress.com/

H πτώση της Ρώμης !


Χωρίς να θέλoυμε να παραλληλίσουμε την πτώση της Ρώμης με την πορεία της μεταπολιτευτικής Ελλάδος, τα τελευταία χρόνια, οφείλουμε να επισημάνουμε τα χαρακτηριστικά μιας πτώσης και πόσο δύσκολο είναι να αναστρέψεις μια πορεία που έχει ήδη ξεκινήσει

Λάζαρος Ελευθεριάδης
aegeantimes.gr
  5/10/2011, 14:45



Ζῷα μικρὰ καὶ ζῷα ἄγρια τὸ κατοικοῦν,
ὄχεντρες ἕρπουν καὶ ρημάζουν τὶς φωλιές μας,
λιοντάρια ἑτοιμάζονται νὰ μᾶς ξεσκίσουν.
Δὲν ξεριζώνονται οἱ νύχτες ἀπὸ μέσα μας,
ἔγιναν δάσος σκοτεινὸ καὶ μᾶς πλακώνουν.

Ντῖνος Χριστιανόπουλος (γεν. 1931): ψευδώνυμο τοῦ Κωνσταντίνου Δημητριάδη.
Ποιητής, πεζογράφος, φιλόλογος καὶ κριτικὸς ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη.


Η παγκοσμιοποίηση ως εφεύρημα και στοχευμένο οικονομικό κατασκεύασμα, έφερε αντίθετα αποτελέσματα από αυτά, τα οποία οι επινοητές της προσδοκούσαν.

Είναι φανερό ότι οι σημερινές εξελίξεις και διαμάχες αφορούν την σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση, τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο δυτικός κόσμος, τις σημερινές αξίες του και, κυρίως, τη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής ταυτότητας .

Η κατάλυση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας δεν σήμανε την καταστροφή του πολιτισμού αλλά την μετεξέλιξη του, και την περίπου ανώδυνη μετάβαση του σε ένα νέο στάδιο, με την καθιέρωση νέων αξιών που δεν έχουν πολλά να ζηλέψουν από τις ελληνορωμαϊκές, και με νέους τρόπους ζωής εξίσου αξιοσέβαστους.

Είναι κατανοητό ότι η άποψη περί ανώτερων και κατώτερων πολιτισμών απηχεί αποικιοκρατικά και ιμπεριαλιστικά ιδεολογήματα ευρωπαϊκής προέλευσης.

Οι ιστορικοί της σημερινής περιόδου επιμένουν ότι μετά την πτώση της Ρώμης ο πολιτισμένος κόσμος βυθίστηκε στο μεσαιωνικό σκοτάδι.

Τέτοιες απόψεις είναι εσφαλμένες, ανερμάτιστες και επικίνδυνες χωρίς να εξετάζουν τους λόγους της διάλυσης και της ήττας στη Δύση και παράλληλα, της επιβίωσης της αυτοκρατορίας στην Ανατολή .

Ο όρος Μεσαίωνας, που εμπεριέχει μια χιλιετία πνευματικής καθυστέρησης και κοινωνικής αδικίας, ξεκινά, σύμφωνα με πολλούς ιστορικούς, από το έτος 476 μ.Χ., έτος κατάρρευσης της ρωμαϊκής κυριαρχίας στο δυτικό τμήμα της Αυτοκρατορίας λόγω της επικράτησης των γερμανικών φύλων και φτάνει μέχρι την ιταλική Αναγέννηση, τον 15ο αιώνα .

Ο κόσμος αλλάζει ραγδαία, εξελίσσεται, και κάποιοι με ψέματα και αστειότητες προσπαθούν να εγγραφούν στο πάνθεον της Ιστορίας έστω και ως οικτρές υποσημειώσεις.

Χωρίς να θέλω να παραλληλίσω την πτώση της Ρώμης με την πορεία της μεταπολιτευτικής Ελλάδος, τα τελευταία χρόνια, οφείλω να επισημάνω τα χαρακτηριστικά μιας πτώσης και πόσο δύσκολο είναι να αναστρέψεις μια πορεία που έχει ήδη ξεκινήσει .

Δεν κατανοούν οι κυβερνώντες, το αυτονόητο, αυτό που δίδαξε και διδάσκει, ευτυχώς ακόμη, η Ιστορία, ότι όταν ξεκινά η πτώση, τίποτα μα τίποτα, δεν την σταματά.
Η χαμηλή βαθμολογία, της χώρας μας, το μη εξυπηρετήσιμο χρέος μας, το μεγάλο έλλειμμα, το οποίο παράγει χρέος, χωρίς οι πολιτικές προτεραιότητες της παρούσης κυβέρνησης να είναι ο μηδενισμός του, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε επέκταση της αβεβαιότητος και της ύφεσης.

Συντελείται καθολικά και οριζόντια, θα έλεγα, αφαίμαξη με μοναδικό στόχο την αποπληρωμή των πιστωτών, χωρίς κανείς να επενδύει στην ανάπτυξη και την αναστροφή της ύφεσης, λες και αυτός ο τόπος δεν έχει μέλλον, δεν θα υφίσταται για τα επόμενα χρόνια .

Οι καινοφανείς για τους περισσότερους από εμάς, όροι, του selective default (επιλεκτική χρεοκοπία), ή restricted default (περιορισμένη χρεοκοπία), ή αποφυγή των οποίων, συνιστά και πρέπει να αποτελεί Εθνικό στόχο, ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες οικονομικής καθίζησης, φαίνεται ότι για κάποιους αποτελεί παραίτιο φιλολογικό θέμα, μειωμένης βαρύτητας και ουσίας .

Η ISDA (International Swaps and Derivatives Association), είναι η διεθνής υπηρεσία διακανονισμών χρηματοοικονομικών συναλλαγών, η υπηρεσία δηλαδή που επί της ουσίας πιστοποιεί και βαθμολογεί τις αξιολογήσεις κάθε εκδότη ομολόγου, που πιστοποιεί πότε και πως συντρέχει λόγος χρεοκοπίας, άρα και πληρωμής των ασφαλίστρων κινδύνου (CDS) .

Οι περιπτώσεις κατά τις οποίες πληρώνονται τα CDS είναι οι εξής :

Α) Όταν υπάρχει αδυναμία (στάση) πληρωμών εκ μέρους του εκδότη κάθε ομολόγου, προσωρινή ή μόνιμος .

Β) Όταν … αποκηρύσσεται από τον εκδότη η υποχρέωση πληρωμής (Repudiation) ή Γ) Όταν αποφασίζεται αναδιάρθρωση του υφιστάμενου χρέους (Restructuring)

Αποφασίζουν για το μέλλον μας, οι αμαρτίες χάρισμά τους !!
http://www.aegeantimes.gr/article.asp?id=35874&type=1

Κυριακή, 15 Μαΐου 2011

Παπαδιαμαντης

Το έργο και τη ζωή του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, Με αφορμή τα εκατό χρόνια από το θάνατο του Παπαδιαμάντη.

Σάββατο, 5 Φεβρουαρίου 2011

To DNA των αρχαίων Ελλήνων στο μικροσκόπιο


Με την καταγωγή των αρχαίων Ελλήνων και τα ελληνικά μυστικά που αποκαλύπτει η έρευνα του DNΑ θα καταπιαστεί ο γνωστός καθηγητής Γενετικής Ιατρικής και Διευθυντής του Markey Molecular Medicine Center της Ουάσινγκτον Γεώργιος Σταματογιαννόπουλος.

Η ενδιαφέρουσα εκδήλωση διοργανώνεται από την Περιφερειακή Ενότητα Έβρου και το Τμήμα Ιατρικής του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης και θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 10 Φεβρουαρίου 2011 και ώρα 19.30 στο Ξενοδοχείο Αστήρ - Grecotel Αλεξανδρούπολης (συνεδριακή αίθουσα).

Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

Να το δουν όλοι οι πατριώτες

Το σύνδρομο του “θεατή” και οι συνέπειές του…..

 
Όταν το 1937 ο Γερμανός πάστορας Martin Niemoller (Μάρτιν Νίμελερ), έγραφε ένα ποίημα, όπου περιέγραφε τις συνέπειες τής «απάθειας» του για τα όσα διαδραματίζονταν στην Ναζιστική Γερμανία, αμφιβάλω εάν καταλάβαινε ότι στην ουσία περιέγραφε «Το σύνδρομο του Θεατή» και τη διαχρονικά γενικευμένη απόδοσή του  σε όλες τις μορφές του κοινωνικού και πολιτικού βίου.
Περιέγραφε βιωματικά ο Martin Niemoller:
Στη Γερμανία οι ναζιστές πρώτα ήρθαν για τους κομμουνιστές κι εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής.
Μετά ήρθαν για τους Εβραίους κι εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν Εβραίος.
Μετά ήρθαν για τους συνδικαλιστές κι εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν συνδικαλιστής.
Μετά ήρθαν για τους καθολικούς, εγώ ήμουν προτεστάντης και γι’ αυτό δεν μίλησα.
Μετά ήρθαν για μένα, αλλά τότε δεν είχε μείνει πια κανείς, να μιλήσει για κανέναν.“
Σήμερα, παραφρασμένο θα μπορούσε να αποδοθεί,
για όσα διαδραματίζονται στη χώρα μας:
“Πρώτα ήρθαν για τους stagers κι εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν stager.
Έπειτα ήρθαν για τους συνταξιούχους κι εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν συνταξιούχος.
Κατόπιν ήρθαν για τους δημοσίους υπαλλήλους κι εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν δημόσιος υπάλληλος.
Στη συνέχεια ήρθαν για τους ιδιωτικούς υπαλλήλους και πάλι εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν ιδιωτικός υπάλληλος.
Μετά ήρθαν για μένα, αλλά τότε πια, δεν είχε απομείνει κανείς για να μιλήσει.“
Αλλά το ίδιο παραφρασμένο θα μπορούσε να αποδοθεί, από τον κάθε Ευρωπαίο:
“Πρώτα ήρθαν για την Ελλάδα και εγώ δεν μίλησα,
γιατί δεν ήμουν Ελληνας.
Έπειτα ήρθαν για την Ιρλανδία κι εγώ δεν μίλησα, γιατί δεν ήμουν Ιρλανδός.
Μετά ήρθαν για την Πορτογαλία κι εγώ δεν μίλησα, γιατί δεν ήμουν Πορτογάλος.
Στη συνέχεια ήρθαν για την Ισπανία και την Ιταλία και πάλι δεν μίλησα,
γιατί δεν ήμουν ούτε Ισπανός, ούτε Ιταλός…
Μετά ήρθαν για μένα,
αλλά τότε πια, δεν είχε απομείνει κανείς για να μιλήσει”.
Έστω και με κίνδυνο να γίνω κουραστικός, θα μπορούσα να συνεχίσω την παράθεση τέτοιων παραφράσεων, αφού αφορούν «το όλον» του κοινωνικοπολιτικού μας βίου.
Δεν θα το κάνω!!!! Μπορείτε να το κάνετε εσείς….
Ο καθένας ατομικά !!!!
Θα εκπλαγείτε όταν ανακαλύψετε πόσες μορφές της ατομικότητας σας ακουμπά…. 
ΜπαρμπαΝίκος στο Ιανουαρίου 24, 2011
ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ


Ακόμα δεν είμαι έτοιμος ζητώ συγνώμη για το φτωχό υλικό.

Σιγά σιγά κάνει η αγουρίδα μέλι.